Rezwan – Belgrado, Servië

Rezwan – Belgrado, Servië

Hier was ik 2 jaar geleden ook. Ik wil mij onderdompelen in herinneringen, het positieve eruit halen.

Mijn reis naar West-Europa was verschrikkelijk zwaar. Toen ik in Servië aankwam, was er al zo veel gebeurd. Ik liet iedereen en alles achter in Afghanistan, trok te voet door de bergen, zat urenlang vast in onmogelijk kleine ruimtes, deed dagenlang zonder eten en drinken.  Het gemis hield me wakker ’s nachts. Zou ik mijn moeder, vader, zussen en broers ooit terugzien? Zijn ze veilig? Wanneer zou ik hen een teken van leven kunnen geven?

Ik herinner me nachten waarop we ons moesten verstoppen in het bos, achtervolgd door de politie. Ik moest leren omgaan met mensen die ik niet vertrouwde en zag de dood van heel dichtbij.  Onderweg zijn, zonder te weten waar je morgen zal zijn en of je er nog zal zijn, maakt je tot een ander mens. Je voelt respect voor het leven, voor iedereen die je steunt onderweg. Je dankt Allah voor elke stap die je zet. Je voelt walging voor haat en onmenselijkheid.

Onderweg lieten we boodschappen achter op muren van kraakpanden, op social media: woorden van hoop, kreten van woede en verdriet, waarschuwingen. We willen delen, doorvertellen, helpen. En soms zeggen we niets. Uren, dagen en maanden. Het heeft tijd nodig.

 

(Rezwan woont sinds oktober 2015 in Beveren, Vlaanderen)

Reageren is niet mogelijk.