Stories from the road, pt. 3

Stories from the road, pt. 3

De jas van Fas, februari 2019

Heeft iemand zijn jas gezien? Of zijn gele schoenen? Een warme jas uit de sportwinkel in Bihać, gekocht met wat geld dat hij kreeg van passerende toeristen. Goed bestand tegen regen en wind. ‘Want dat was nodig,’ zei hij.

Drie weken geleden nam hij me mee op sleeptouw door de straten van Bihać. Door de winkelstraat, binnen bij de apotheek, langs het koffiehuis en de moskee. Naar het ene kamp en dan het andere. En dan vertelde hij zijn verhaal: over zijn ouders die in Afrin (Koerdisch gebied in Syrië) weggejaagd waren door het Turkse leger. Hoe zijn broer was gestorven bij de gevechten en zijn zussen waren gevlucht naar Aleppo. Hijzelf had na vier maanden te werken in een kelder in Istanbul er de brui aan gegeven, een smokkelaar vele dollars betaald en de rivier de Efros overgestoken. Een aantal weken rondgezworven in Noord-Griekenland. Dan was hij te voet vertrokken over de bergen en bossen, gedurende twintig dagen om te eindigen in Sarajevo. Nu zit hij hier: acht uur stappen over een oude spoorlijn in het kleine Bihać in Noord-Bosnië. Hij probeerde afgelopen winter al tien keer de grens over te steken tussen Bosnië & Kroatië, maar werd vaak teruggedreven met geweld of de ijskoude rivier ingeduwd. Een nieuwe tactiek. ‘Ik ben vrij zeker dat de VN me zou erkennen als vluchteling, gezien alle geweld en de vervolging die ik heb meegemaakt, maar waarom blijven die grenzen dan potdicht? En waarom al dat geweld?’

Reageren is niet mogelijk.