Bezoek aan Duinkerke

Bezoek aan Duinkerke

Na onze dag Duinkerke kwam ik thuis met een gevoel van pure verbazing. Het contrast tussen de schrijnende situatie van deze mensen en hun dankbaarheid, respect en hoop was overweldigend. Men keek je niet vijandig aan of reageerde onbeleefd wanneer je hen vragen stelde. Men ging met plezier een gesprek aan. Sommigen verontschuldigden zich zelfs uitvoerig voor de modder waarin zij moesten leven. Iets waar zij zich absoluut niet voor moeten verontschuldigen.
Ik sprak met Koerdische politicus die al 10 jaar op de vlucht was. Hij verkondigde nog steeds met grote passie zijn boodschap. “Hoe kunnen we vrijheid eisen als we geen vrijheid geven aan ons eigen volk”, deze woorden zullen me altijd bijblijven. Na 10 jaar had hij de strijd nog niet opgegeven. Ik zou niet weten of ik nog hoop zou hebben, op de vlucht van een regime dat bij iedere kans die ze krijgt die hoop wil verpletteren.

Dit bewijst enkel dat deze mensen de moed erin houden, hoe hard het ook wordt. Ze zijn als het ware een voorbeeld voor ons allemaal die iedere dag een warm bed hebben dat ons thuis staat op te wachten. We zouden deze mensen niet moeten verbannen naar modderige bosjes langs de autosnelweg. We zouden hen een kans moeten geven om gehoord te worden. Als we allemaal even zouden stilstaan om hun verhalen te beluisteren dan zouden we hen niet als immigrant, vluchteling zien maar als MENS.

17 januari was een dag die bij mij heel wat teweeg heeft gebracht. Het gaf me nog meer zin om op reis te gaan en om alles van deze reis op te slurpen.

Ik ben enkel nog gemotiveerder om iedereen ervan bewust te maken wat er nu aan de hand is. Dat de situatie van de mensen op de vlucht moet veranderen. Iedereen kan deze verandering teweeg brengen als je gewoon begint met luisteren.

Annelies De Grave

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.