Bezoek aan priester Maréchal in Zeebrugge

Bezoek aan priester Maréchal in Zeebrugge

Solidariteitsprobleem

Wat ik doe is niets in vergelijking met de mensen die werken in Calais, Duinkerke of Brussel. Het gaat maar over enkele tientallen mensen per dag. Sommige politieke partijen maken er graag iets groters van, om angst op te kloppen. Want wie angst kan creëren, kan mensen doen blokkeren. Dan verlam je, kan je niet meer nadenken en zie je alles verkeerd. Er is helemaal geen migratieprobleem, maar wel een solidariteitsprobleem. Het gaat over een paar duizenden op een bevolking van 11 miljoen.

Als pastoor kan ik niet anders handelen dan ik doe. Ik kies de kant van de liefde en de solidariteit. Mensen in nood, die hongerig zijn, niet mogen helpen klopt totaal niet. Dat is schuldig verzuim.

Jarenlang werk

We geven elke dag ontbijt in de kerk voor degenen die langskomen. Het gaat over tien tot dertig mensen per dag. Het bisdom heeft hier een douche en toiletten geïnstalleerd in een container in de tuin. Daar kunnen mensen een tiental minuten douchen. Iemand van Caritas International, zelf een Syrische vluchteling, komt helpen bij het ordelijk verloop van de douches. De mensen krijgen ook verse kleren en kunnen hun gsm opladen in de Stella Mariskerk en hier in de Sint-Donaaskerk.

Daarnaast hebben we ook een voedselbank, en er is een dokterspraktijk, waar de mensen van Dokters van De Wereld langskomen. Die komen maandagnamiddag naar hier voor een consultatie. Het zijn allemaal vrijwilligers met een enorme inzet.

Om 17u geven we mensen op de vlucht een warme maaltijd. Vroeger deden we dat in het portaal van de kerk, maar de politie organiseert soms razzia’s en valt aan terwijl ze aan het eten zijn. Dat is gewoon immoreel. Er is daarbij al een voet of arm gebroken door politie-interventies. De Zeevaartpolitie is zeer correct en menselijk, en sommige lokale agenten ook. Vooral de federale politie is erg hard, samen met een aantal lokale agenten. Ik ging praten met hen, maar het mocht niet baten. Dus nu organiseren we de warme maaltijden hier binnen. Dat is warmer en veiliger. Gelukkig zijn de interventies in de buurt van het huis gestopt.

De gemeente Groot-Brugge biedt geen enkele ondersteuning. De vorige burgemeester, Renaat Landuyt, en gouverneur Carl Decaluwé organiseerden een boycot van priester Maréchal, maar deze is hoopvol dat de nieuwe burgemeester betere contacten zal opleveren, en dat het allemaal wat menselijker zal verlopen.

Aanzuigeffect

Politiekers betichten mij voortdurend van het genereren van een aanzuigeffect. Maar de vluchtelingen komen niet naar Zeebrugge omdat er hier een dokter of een kom soep is. Ze komen naar hier omdat ze naar Engeland willen. En ze geraken in Engeland, nog elke dag, ondanks alle barrières en tegenwerking. Sommigen doen het daar goed, en studeren daar, om bijvoorbeeld tandarts te worden. Ik ken er zo enkelen. Wanneer het grote kamp in Calais ging worden ontruimd, zou Zeebrugge worden overspoeld, zei men in de politiek. Niets van waar.

Sommige mensen blijven hier een dag of drie, sommigen zes maanden. De groep wisselt heel snel. Het grootste probleem voor de hulpverlening is dat de mensen een zware rugzak hebben. Ik heb de tijd niet om met die mensen een vertrouwensrelatie op te bouwen en psychologische ondersteuning te bieden. Ik heb nochtans voldoende gratis psychologen die dat willen doen, als vrijwilligers. Dat is ook mijn grootste zorg: hoe verwerken ze dat alles? Welke impact gaat dat allemaal hebben op het leven van die mensen?

Het zijn mensen die van overal komen: Egypte, Irak, Iran, Afghanistan, Eritrea. Nu zijn het vooral mensen uit Egypte en Iran, waar christenen worden vervolgd en vermoord. Af en toe zijn er ook Noord-Afrikanen uit Marokko en Algerije. Sommige komen op eigen kracht vanuit Italië of Duitsland.

We zien ook minderjarigen van 13 à 14 jaar, die worden vooruitgestuurd door de familie. Vooral mannen, weinig tot geen vrouwen. Ze slapen op allerlei plaatsen in Oostende of Blankenberge. Hier kunnen we alleen maar de garage inrichten als crisisslaapplaats.

Smokkelaars

Er zijn nu twee mensen uit Iran die in het huis verblijven. Ze hadden 5000 euro betaald om in Engeland te geraken. De smokkelaar had hen hier afgezet, en nu zitten ze hier. Ze vertrouwen het systeem hier niet door de verhalen over hoe het er hier aan toe gaat. Ze worden voortdurend opgejaagd, dus ze hebben geen vertrouwen, geen zekerheid: mensen zitten hier soms twee of drie jaar na een aanvraag en worden dan toch nog teruggestuurd. Ze willen zich niet vestigen zonder zekerheid. En als je de overheid niet vertrouwt, dan doe je geen asielaanvraag. Sommige delen van dat systeem werken ook niet goed.

Heel wat mensen hebben een vingerafdruk of gegevens achtergelaten in een ander Europees land, maar willen niet terug. De tijdsdruk maakt het bovendien moeilijk om mensen ervan te overtuigen hier asiel aan te vragen en te verduidelijken dat Engeland niet het beloofde land is. Als je daar drie jaar onder de radar kan leven, krijg je erkenning. Maar in die drie jaar moeten ze door een systeem van uitbuiting en totaal gebrek aan bescherming. Of toegang tot de procedure voor erkenning.

Het zijn de succesverhalen die hen doen geloven dat ze daar veel gaan vinden. Sommigen vinden daar ook echt hun weg. Studeren verder, zelfs aan de universiteit. Anderen geraken in de onderste laag. Hier wordt hen ook informatie aangeboden. We hebben een infopunt. Maar er zit veel druk op organisaties die met ons samenwerken. Het CAW heeft zich teruggetrokken omdat de N-VA hen dwong om hier niet langer betrokken te zijn.

Onzichtbare buurtsolidariteit

Ik krijg heel wat steun uit de buurt, vaak onzichtbaar. Een studente met een eindwerk over de Stella Maris kapel, hielp een vluchteling die architect was. De buurt is verdeeld. Er is een kleine groep die hard tegen is, roept en dreigt, maar hoe minder energie je daaraan besteedt, hoe beter. Hoe luider de tegenstanders roepen, hoe groter de steun. Ik krijg zelfs mails en brieven vanuit Brazilië, Zuid-Afrika, en zelfs een YouTube-filmpje uit Iran. Ongelofelijk hoe ver het gaat.

Ik trek me echt op aan de steun van de buurt. Die steun gebeurt openlijk en ook soms verscholen. Mensen geven vaker en vaker een schouderklopje en overschotten van de lokale bakker, een ziekenhuis (brood, soep…), en kleren, dekens van de mensen in de buurt. Voor mij is dat het verhaal van de wonderlijke broodvermenigvuldiging.

Er zijn ondertussen 40 vrijwilligers waar Maréchal beroep op kan doen. Elke dag is er iemand om te koken. Er is een beurtrolsysteem: het gaat over alle soorten mensen uit alle lagen van de bevolking.

Zondebokstrategie

Sommigen willen ook de aanwezigheid van vluchtelingen misbruiken. Als er wordt gestolen door Vlaamse mensen, wordt de schuld op vluchtelingen gestoken. Als er wordt ingebroken, zijn dat sowieso ‘de vluchtelingen’.

Men klopt dit graag op met grote slogans als ‘Het is verboden mensen eten te geven’. Er is een explosie van media-aandacht van over heel Europa. Soms zijn er meer reporters dan vluchtelingen. Ze doen alsof het hier Italië is, waar ze met 1000 per dag toekomen. Men stelt dan de vraag: ‘Is het nog wel leefbaar in Zeebrugge?’ Terwijl het gaat over 25 mensen.

Tijdens de verkiezingen liepen de spanningen hoog op, met betogingen, een bezetting van de kerk. Er kwamen zelfs gemeenteraadsleden uit Antwerpen, met allerlei verzonnen verhalen. Er zijn enkele zaken door het parket onderzocht. Conclusie: fake news. Fake News doet het goed in de politiek maar de rechtzetting komt dan niet in de pers.

Iedereen helpen zonder onderscheid

Ik doe gewoon wat ik als mens moet doen. Ik geef ook eten aan mensen uit Zeebrugge, plaatselijke kansarmen. Die vinden het geen probleem dat er ook vluchtelingen geholpen worden. Kansarmen kunnen ook eten krijgen door samenwerking met Albatros. Daar zegt de pers niets over. Als ik een grote hoeveelheid krijg, gaat het ook naar de sociale kruidenier.

Politici spelen die groepen graag uit tegen elkaar. Maar voor mij gaat het over iedereen in nood helpen. Wie dat is doet er niet toe, bijvoorbeeld vrachtwagenchauffeurs. Die worden ook aan hun lot overgelaten. Er is extreme uitbuiting. Ze hebben geen wasplaats. Ik help ze, bied ze een wasmachine aan en een maaltijd. Ze hebben een plaats van vertrouwen waar ze naartoe kunnen.

Wat hier gebeurt is niet spectaculair. Eigenlijk moet dat niet in de pers komen. Blijkbaar denken mensen daar anders over. Je verzorgt de mensen met overheidsgeld, zeggen sommigen. De wedde van priester wordt betaald, als ik dit niet doe, krijg ik ook mijn wedde. Maar ik weet dat er ook veel verdediging is. Mensen die in de bres springen voor me. Zelfs prins Laurent is hier geweest.

Reageren is niet mogelijk.