Blog Hanna

Blog Hanna

We ontmoeten een paar vluchtelingen aan het station van Sarajevo. Na een kort gesprek vragen we of ze willen deelnemen aan een kunstproject. Aan de hand van een aantal vragen zullen er vlaggen ontworpen worden van de mensen die wij op onze reis hebben ontmoet. We spreken met een man uit Afghanistan. Hij vertelt ons dat hij 19 is en dat hij vijf jaar geleden uit zijn land vertrokken is. Één van de vragen in verband met het project luidt: welke waarden vind jij het belangrijkste in jouw leven? De man legt ons op een filosofische manier uit dat hij niet nadenkt over deze dingen, dat hij zijn leven niet meer wil. “Problemen, problemen, problemen,” herhaalt hij een aantal keren. Vervolgens zegt hij dat hij mensen helpen onder andere erg belangrijk vindt. Hij komt een tikkeltje verlegen en gereserveerd over, maar vooral intelligent en behoedzaam. De volgende vraag die we stellen is om zijn gekozen waarden te associëren met een symbool of voorwerp. Helpen associeert hij met wandelen. Vreemd is onze eerste gedachte. Nog voordat we zelf de link gelegd hebben, vertelt hij dat hij een smokkelaar is. En dat dit ons geheim is. Het smokkelen van mensen is voor hem een manier om mensen te helpen. “Mannen kunnen wel lang wandelen, maar voor kinderen en vrouwen is dit niet altijd een optie. Velen hier zijn smokkelaars.”

Hij zat er duidelijk mee in dat smokkelaars altijd als mensen met slechte bedoelingen beschouwd worden. Om dit te verduidelijken zegt hij dat wanneer je een grote groep hebt en twee mensen “slecht” zijn, het niet eerlijk is als iedereen als “slecht” bestempeld wordt. Hij vraagt ons onrechtstreeks wat wij hiervan denken. Moeilijke vraag zonder klaar antwoord. We zeggen dat we het oneens zijn met de manier waarop sommige smokkelaars mensen behandelen. Hij antwoordt dat hij zich er van bewust is dat enkele smokkelaars vluchtelingen folteren totdat hun familie betaalt. Wel vertelt hij dat in bepaalde gevallen iemand die één keer geslagen wordt, naar de politie stapt en dit verhaal vervormt naar tien slagen.

Deze man ziet er zo normaal uit, maar heeft duidelijk veel zorgen, stress en onzekerheden. Hij dankt ons oprecht voor het gesprek en onze wegen scheiden met de woorden: misschien tot nog eens, ergens in Europa.

Auteur: Hanna Ruytjens

Reageren is niet mogelijk.