Blog Jitske

Blog Jitske

Zaterdag 2 maart

We kwamen rond 14u aan in Zagreb bij onze slaapplek. We sliepen in hostel ‘Bureau’. Nadat we onze bagage weggelegd hadden, vertrokken we naar de organisatie ‘Are You Syrious’. Hier kregen we meer uitleg over wat ze doen om mensen op de vlucht te helpen. Ze voorzien mobiele douches en hebben een winkeltje met sanitaire producten en kleding waar vluchtelingen gratis de nodige producten kunnen komen halen. Hun hoofddoel is informatie geven over waar men terecht kan en over het asielbeleid in Kroatië. Deze changemakers ontvingen ons zeer vriendelijk en lieten ons een kijkje nemen in hun winkeltje.

Achteraf gingen we naar het hotel Porin, hier worden vluchtelingen opgevangen. Aangezien we niet binnen mochten, kregen we uitleg van twee organisaties die daar helpen op de parking aan de overkant van het gebouw. ‘Medecins du Monde’ en ‘JRS’ vertelden uitgebreid over hoe zij zorgen voor mensen op de vlucht. Tijdens de uitleg kwam de politie al kijken wat we daar deden. Nadien probeerden we met een kleine groep nog eens te vragen of we binnen mochten. Alle politie stond meteen recht en we kregen geen toestemming.

‘s Avonds werden we zeer gastvrij ontvangen door een groep mensen die kookten voor ons en ons hun kunstatelier toonden. Achteraf maakten we nog met enkelen een mooie wandeling naar de hoogtepunten van de stad. Toen we tijdens de wandeling terecht kwamen in een plaatselijk café was ik geschrokken van het feit dat men daar gewoon binnen mag roken.

Zondag 3 maart

Aangekomen in Velika Kladuša splitste de groep zich op. Ik ging eerst naar een plek waar veel mensen op de vlucht samenkwamen. Dit was bij een café waar men gratis wifi en goedkoop eten aanbiedt. We praatten met verschillende mensen daar, allemaal met een ander verleden en andere dromen. Maar momenteel allemaal in dezelfde verschrikkelijke situatie. Aangezien het kamp in de buurt enorm veel mensen opvangt, sliepen ze liever in de ‘jungle’. Geen afdak, geen sanitair, geen elektriciteit…

Na deze bijzondere ontmoetingen met stuk voor stuk moedige, positieve mensen vertrokken we naar een café. Hier wachtten enkele plaatselijke studenten ons op. We luisterden naar hun mening over de migratiestroom. De meningen waren dubbel. Langs de ene kant werd er veel gecatcalled, langs de andere kant beseften ze goed dat hun grootouders en ouders in de recente oorlog zelf vluchtelingen waren en staan ze als jonge generatie openminded in het leven. Deze verschillende meningen horen was zeer boeiend. ‘s Avonds in het hotel in Bihać deelden we onze verhalen met de groep.

Maandag 4 maart

Na het ontbijt kwam een politicus uit Bihać langs om te vertellen wat hij vindt van deze problematiek. Nadien ontmoetten we de clowns en vertrok de eerste groep met hen naar een kamp in de buurt. Twee andere groepen vertrokken iets later naar de kampen Birah en Borici. Ik ging naar Borici, in dit kamp verbleven vooral families. Onderweg kochten we enkele ballen, papier en stiften. Toen we er aankwamen was de sfeer meteen goed. Enkele kindjes kwamen langs en ze wilden graag met de bal spelen. Na een tijdje kwamen meer en meer kinderen maar ook enkele volwassenen naar buiten om mee te spelen. Het geluk van de kinderen was magisch om te zien maar ook moeilijk aangezien ik wel besefte dat dit geen gewone kleuters en tieners zijn. Ze hebben situaties meegemaakt die ik me niet kan voorstellen. Dit in de normaal gezien zorgeloze beginjaren van hun leven.

Nadat ik binnen even met enkele kindjes was gaan tekenen zagen we enkele mannen vertrekken die gepakt en gezakt de grens gingen proberen oversteken, vergezeld van een van hun kinderen. Wetende wat allemaal fout kan lopen maar toch vol goede moed, hoop en positiviteit. Ik heb enorm veel respect voor deze mensen en vraag me constant af hoe hun poging is afgelopen. Zijn ze brutaal gepushbacked? Zijn ze geraakt waar ze wilden geraken? Hebben ze iemand verloren door gewelddadige handelingen of extreme situaties? Na al dit gezien te hebben kreeg ik het even moeilijk en kon ik mijn tranen niet meer ophouden.

Omgeven door de juiste personen stonden we al snel terug met de kinderen te voetballen. Toch blijven deze verhalen en situaties me diep raken en zal ik deze niet snel vergeten. Nog een apart beeld dat me bijbleef van die dag was de tekening van een geweer dat een kind gemaakt had. Achteraf maakten we nog een wandeling naar een station dat dienst deed als informele ontmoetingsplaats tussen smokkelaars en mensen op de vlucht.

Dinsdag 5 maart

We vertrokken ’s morgens uit het hotel in Bihać en gingen naar Sarajevo. Deze rit duurde zeer lang. Tijdens de rit kwamen we voorbij de plek waar Franz Ferdinand vermoord werd. In de namiddag kwamen we aan bij het hotel, we kregen even tijd en vertrokken naar een restaurant. Het was een gezellig plekje waar zeer lekker eten was. Na het eten maakten we een korte wandeling langs enkele begraafplaatsen en we zagen de stad vanaf een hoog punt, dit was een prachtig uitzicht.

Auteur: Jitske Michiels

Reageren is niet mogelijk.