Diep geraakt

Diep geraakt

Ik heb de laatste weken handen geschud van vele mensen. Mensen die Urdu spraken, of Pashtoe. Mensen uit Somalië, Eritrea of Pakistan. Soedanezen, Bangladeshi, Koerden. Mensen die leven in onzekerheid, in angst en in mensonwaardige omstandigheden.

Dat heeft mij diep geraakt. Mijn leven is zo makkelijk, alles komt op een schoteltje. Ik kan elke dag opnieuw mijn ding doen, zonder te moeten vrezen dat ik vannacht in de kou buiten slaap, gearresteerd word door de politie of gedeporteerd word naar weet-ik-waar. Ik kan elke dag opnieuw mijn ding doen, zonder te moeten vrezen gebeten te worden door honden, geslagen te worden door de politie of het bevel te krijgen het land waar ik verblijf te moeten verlaten. Ik kan elke dag opnieuw mijn ding doen, zonder dat ik het contact verlies met mijn familie. Ik kan elke dag opnieuw mij ding doen, zonder mijn broers, ouders, kinderen of vrienden te moeten missen die omkwamen onderweg.

Dat heeft mij diep geraakt. Vele mensen spraken in vreemde talen over hun omzwervingen. De trauma’s die deze mensen met zich meedragen tekenen hen voor het leven. Mijn diepste trauma’s zijn pesterijen op de lagere school, of frustraties over in mijn ogen te langzame verandering in de wereld. Geen nachtmerries over dagen lopen door de bossen in diepe sneeuw, bedreigd worden door mensensmokkelaars of geweld in vluchtelingenkampen. Geen nachtmerries over de gevangenis, politiecharges met waterkanon of gewelddadige opruimingen van geïmproviseerde kampen. Geen nachtmerries over overbeladen zinkende bootjes op de Middellandse zee. Geen nachtmerries over martelingen in Libië. Geen nachtmerries over verloren kinderen. Geen nachtmerries.

Dat heeft mij diep geraakt. Maar wat mij misschien nog het meest geraakt heeft, is de hoop die leeft in deze mensen. Je zou denken dat hun situatie uitzichtloos is, gevangen tussen de met prikkeldraad afgezette grenzen van Fort Europa. Maar er leeft veel hoop in deze mensen. Ze hopen op een betere toekomst voor zichzelf, maar vooral voor hun familie die achtergebleven is in hun thuisland. Ze hopen op werk, ze hopen op stabiliteit, ze hopen op zekerheid. Liefst van al willen ze terug naar huis, naar hun vrouw, naar hun familie, naar hun vrienden. Ze hopen op een betere wereld.

Dat heeft mij diep geraakt. Die betere wereld komt er niet vanzelf. Maar ik heb wel mensen ontmoet die aan een betere wereld bouwen. Aïsha en Tajana van Are you Syrious? Verrichten fantastisch werk in Zagreb en over de hele Balkan. Hun dagelijkse nieuwsbrief wordt geciteerd door The Times, Washington Post, Le Monde en andere grote media. Group 484 in Belgrado verricht vele kleine wonderen in de Servische opvangkampen en zette een kunstproject op met Djordje om mensen op de vlucht hun verhaal te laten vertellen. De mensen van Slovenia Filantropia empowert migranten door met hen samen te werken aan het verbouwen, inrichten en uitbaten van een bar waar iedereen welkom is om te praten met elkaar. Mama Delia baat een bar uit in Ventimiglia waar de vluchtelingen die onder de snelwegbrug slapen steeds welkom zijn voor een babbel, om hun telefoon op de laden, iets te eten, te slapen of zich te wassen. Daniel maakt een monoloog over grenzen die hij performt in theaters in heel Italië.

Zij bouwen aan een warmere wereld, waar iedereen te gast mag zijn om als mens te leven. Dat heeft mij diep geraakt.

Bert Dusar

Eén gedachte over “Diep geraakt

  1. Ik bewonder de jongeren die oog hebben voor de situatie in de vluchtelingenkampen. Zelf was ik als kind gevlucht met mijn broer en moeder. Mijn broer 5 jaar, ik 3 jaar bij het uitbreken van de oorlog 1940. We werden beschoten door de Luftwaffe en moesten in de gracht springen om ons leven te redden. We zijn drie maanden op de dool geweest in Frankrijk in schuren en op hooi geslapen. Tot de overgave van de geallieerde troepen. Door het “Rode Kruis“ gerepatrieerd. Eindelijk terug hebben we gelukkig ons vader terug gezien, die de 18 daagse veldtocht gelukkig overleefde. Denk er aan dat zulke situatie ook hier kan voorkomen in ons voorlopig nog paradijselijk landje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.