Eindeloos

Eindeloos

Ik zit op een stoel
Voor mij liggen een blad en een pen
Nu eens kijk ik op
Dan weer starend naar letters, woorden, zinnen, witruimte
Veel witruimte
Want wat er echt in mijn hoofd speelt, is moeilijk te verwoorden

Starend naar mijn blad
Mijn blad

Weet je wat ik moeilijk vind?
Had je dan ooit eens gedacht aan het feit dat deze reis voor hen eindeloos is?
Was het niet fysiek, ging het verder in hun hoofden

En wij namen afscheid
Stapten op de bus
Reden naar een zacht bed
Liepen naar dekens toe
en werden met warmte omarmd

Voor ons was dit van een bepaalde duur geweest, die wij bepalen konden
Voor ons zou het eindigen
en gingen we weer door met het leven dat wij als normaal beschouwden

Nu sluit ik mijn ogen
Opnieuw bevind ik me tussen de beschreven muren in Šid, en onder de brug van Ventimiglia
Zo onwerkelijk, dat weet ik
Tegelijk nog nooit zulke realiteit, bijna tastbaar
Maar door de koude is de tast in mijn handen verloren gegaan

Weet je wat ik moeilijk vind?
Op het moment dat ik deze woorden neerschrijf, net op dit moment
Zitten zij daar
Ze worden vluchtelingen genoemd
Het sneeuwt

En ik?
Ik zit op een stoel
Voor mij liggen een blad en een pen

Eén gedachte over “Eindeloos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *