No More Borders

No More Borders

En voor ons zou het zo vanzelfsprekend lijken, dat zelfs wij het zouden vergeten.
Voor hen, net als onze dromen.
Ooit zo onrealistisch.

We voelen ze, ervaren ze eens we onze ogen sluiten en reizen naar een betere wereld, gebouwd uit eigen gevoelens en gedachten.
Een tocht door niets dan zwart, en de onwaarneembaar dunne rand tussen de toestand van beseffen en leven.

Als we nu eens zouden beseffen hoe onwaarschijnlijk deze reis voor hen zou zijn.

Was ons doel niet te reizen naar onze dromen?

“En als ik vragen mag, wat is je grootste droom?”
“Mensenrechten, alstublieft”

2 gedachten over “No More Borders

  1. Wat een mooi, symbolisch en doorleefd gedicht…

    Veertien jongeren, zeven leraars en een creatieve groep begeleiders op weg naar de droom van mensenrechten… Als dat niet hoopvol is voor onze wereld!
    Eén wereld waarin wij vanuit mensenrechten kunnen leven, waarin wij mensenrechten kunnen geven.
    In elke kleine ontmoeting.
    Oog in oog.
    Van mens tot mens.
    Wie onze naaste ook mag zijn…

  2. Wat een mooi, symbolisch en doorleefd gedicht. Dankjewel!
    Veertien jongeren, zeven leraars en een groepje creatieve begeleiders die de droom van mensenrechten achterna gaan… Als dat niet hoopvol is voor onze wereld.
    Eén wereld… waarin we vanuit mensenrechten kunnen leven en waarin we mensenrechten kunnen geven.
    In elke kleine ontmoeting.
    Oog in oog.
    Van mens tot mens.
    Wie onze naaste ook mag zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.