On the road to hope

On the road to hope

De ervaring van vandaag laat ons een diepe indruk na. We waren er nochtans op voorbereid. We hoorden al vele verhalen, gingen al naar Duinkerke, ontmoetten al enkele changemakers … maar vandaag bleek dat beleven anders is dan weten. Op wat we vandaag voelden, konden we nooit volledig voorbereid zijn. De ontmoeting met mensen in mensonterende omstandigheden gaat recht naar ons hart.

De site van een oud fabrieksgebouw in Sid (Servië), is de laatste plek waar wij verwacht hadden hoop te vinden. De dappere mensen die zich hier in een vervallen loods proberen te verwarmen aan een geïmproviseerde kachel, blijven ondanks de uitzichtloze situatie hoopvol. In deze troosteloze omgeving werden we erg warm ontvangen.

Deze mensen hebben letterlijk niets, geen stromend water, geen elektriciteit, geen sanitair, kortom geen basisrechten. Toch werd ons een warmte en gastvrijheid getoond die ons pijnlijk duidelijk maakte dat wij hen elke vorm van gastvrijheid ontzeggen. Zij verontschuldigden zich bij ons omdat zij ons niets konden aanbieden. Zelfs in de ruïne die zij hun ‘huis’ noemden, werden wij als mensen ontvangen. Waarom doen wij dit niet? Wie geeft ons het recht om deze mensen in de kou te laten staan?

In de hopeloosheid van de situatie nemen wij hun warmte met ons mee.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *