sous le pont de Ventimiglia, on y danse

sous le pont de Ventimiglia, on y danse

Een idyllische Italiaanse heuvelrug bezaaid met pittoreske huizen vormde vandaag het decor voor de absurde en onmenselijke taferelen die zich afspeelden onder de betonnen brug van Ventimiglia. De aanwezigheid van tenten en mensen anno 2018 stelt de universele rechten van de mens toch heel sterk in vraag.

Op het eerste Franse stationsperron stonden troepen agenten paraat om de migratiestroom van zuid naar west een halt toe te roepen. Treinen werden doorzocht – mensen gedeporteerd – terug naar af – naar dit onmenselijke bestaan.

Veel Afrikaanse vluchtelingen bleven nuchter en vertelden ons dat ze veel troebelere wateren doorzwommen hadden en dat dit peanuts was. Als mensen hier in Europa nu alleen nog maar zouden beseffen dat ook zij mensen zijn…

Een krijttekening – een accordeon, fluit, gitaar – een bal en een glimps van leven verschijnt. Mensen lachen, mensen vertellen, deze samenhorigheid overstijgt al het leed van de voorbije dagen, weken, maanden, jaren – toch voor heel even.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.